"Zorgen voor je ouders is iets vanzelfsprekends"

Eerder deze week deelden we het verhaal van mantelzorger Eric, die al 25 jaar zorgt voor zijn vrouw. Vandaag vertelt de 56-jarige Anneke over haar ervaringen met mantelzorg. Zij zorgt al jarenlang een dag in de week voor haar dementerende moeder. "Het voelt nooit zwaar, maar misschien heb ik gewoon niet door hoe hard ik de afgelopen jaren heb gelopen."

 

"Zes jaar geleden kregen mijn ouders lichamelijke klachten. Daarvoor gingen ze naar de dokter. De informatie die ze daar kregen, werd voor hen teveel. Dus ik stelde voor om af en toe met ze mee te gaan. Zo is de zorg voor mijn ouders begonnen.

 

Niet lang daarna werd mijn moeder ziek. Ze had hartfalen en ze bleek vervolgens dementerend te zijn. Mijn vader mocht haar niet helpen, ze wilde het allemaal zelf doen. Ze dacht dat ze het allemaal nog zelfstandig kon uitvoeren, maar dat was niet zo."

 

Hulp aan huis
"Ik dacht: zo kan het niet langer. Daarom besloot ik één avond in de week langs te gaan bij mijn ouders en dan te blijven slapen. Zo kon ik tegelijk met mijn moeder opstaan en haar helpen met de persoonlijke verzorging.

 

Mijn ouders woonden in Friesland. Dat is niet bepaald om de hoek voor mij, met de auto is het een uur rijden. Ik heb weleens overwogen om mijn ouders dichterbij te halen, maar dat wilden ze niet. Vooral mijn vader was erg gehecht aan zijn eigen woonplaats.

 

Na een poosje ging ik ook in het weekend die kant op omdat het met mijn moeder steeds slechter ging. Op een dag werd ook mijn vader ziek. Samen met mijn broer en zussen ondersteunden we mijn ouders. Ieder had zo zijn vaste dagen in de week. Na een ziekenhuisopname van mijn moeder is besloten thuiszorg in te zetten. Die nam een aantal taken van ons over."

 

Dankbaar
"Mijn vader was ontzettend dankbaar voor de hulp. Toch vond hij het ook lastig om zorg te ontvangen. Hij wilde eigenlijk geen 'gebruik' maken van ons, zijn kinderen. Maar dat deden we juist graag. Voor ons, en ik denk voor meer kinderen uit mijn generatie, is het vanzelfsprekend om iets 'terug' te doen voor de ouderen. Zij hebben immers ook voor ons gezorgd toen we klein waren.

 

Helaas is mijn vader inmiddels overleden. Mijn moeder woont nu in een verpleegtehuis. Hoewel de grote zorgtaken hier zijn overgenomen, ga ik er nog steeds elke week naar toe. Ik doe dan de was en verzorg haar nagels. Het is fijn om tijd door te brengen met mijn moeder.

 

Het voelt ook nooit zwaar, ondanks het feit dat ik een drukke baan heb en een gezin. Op een gegeven moment heb ik gewoon het besluit genomen om voor mijn ouders te zorgen en dat is prima. Misschien dat als mijn moeder ook wegvalt, ik plots besef hoe hard ik heb gelopen."

 

Anneke is niet de enige die openhartig vertelt over haar zorg voor een naaste. Ook op ons forum delen verschillende mantelzorgers ervaringen met elkaar. Lees en praat gerust mee!

2 Opmerkingen
Mijntje Mulder
N/A
Om een lang verhaal kort te houden ... Mijn leven heeft al heel wat tegen slagen gehad ... 1 . Mijn man al verloren in 1969 ( kanker ) bleef met 2 kids achter ( waarvan ik van 1 in verwachting was ) ... 2 Mijn vader overleed in 1974 ( hart ) ... 3 Mijn broer in 1997 ( hart ) ...4 Mijn oudste zoon in 2010 ( kanker ) ... 5 Mijn moeder op 92 jarige leeftijd in 2014 ... Mijn moeder was de laatste 2 jaar aan het dementeren ... en al 2 x voor de dood weg gehaald ... omdat haar suikergehalte 1.2 was ... De laatste uren voor dat ze van ons heen ging ... had ze het heel benauwd maar toch bleef ze vechten ... het was niet om aan te zien ... mijn schoonzuster en ik waren bij haar ... we keken elkaar aan en zeiden tegen haar ga maar mams het is goed ... toen ging ze ... het was verdrietig maar we waren ook opgelucht ... aangezien ik de enigste meid was ... heb ik de laaste jaren voor mijn moeder klaar gestaan ... maar met liefde gedaan ... groetjes M.J.Mulder ( Mijntje )
Webcare

Hallo Mijntje,

 

Soms denk je weleens, hoeveel kan een mens hebben? En als ik jouw verhaal lees, heel wat!

 

Wat ontzettend knap dat je na zoveel verdriet de kracht hebt gehad om voor je moeder te zorgen. Liefde heet dat...Toch kan ik me ook voorstellen dat je, na jarenlange verzorging, een gevoel van opluchting hebt ervaren. Toch vraag ik me af of je een gevoel van leegte hebt ervaren? Zo ja, kun je vertellen hoe je daar mee om bent gegaan?

 

Dank je wel voor je openhartigheid.

 

Groetjes, Judith