“IVF was mijn enige oplossing”

Een fijn huis, een leuke baan, goede vrienden en net getrouwd met haar liefde. Marlies van Noort, toen 30, genoot van het leven. En ze was klaar voor de volgende stap: een baby. Maar die kwam de eerste jaren niet. Marlies ontdekte namelijk dat zij geen kinderen kon krijgen. IVF was haar enige oplossing. Hier deelt ze haar verhaal. “Voor mijn gevoel werd iedereen zwanger, behalve ik.”


“Wist je dat van alle vrouwen die proberen om zwanger te worden, 30 procent binnen 3 maanden in verwachting is? Na een halfjaar is dat 70 procent en na 2 jaar 90 procent. Maar ik kon geen baby’s krijgen.”

 

Intiem
“Wat volgde was het medische circuit. Via de huisarts naar het ziekenhuis, waar ik werd onderworpen aan de meest gênante onderzoeken. Billingsmethode, samenlevingstesten, HSG-onderzoeken met radioactieve stof, noem maar op. Steeds een stapje verder. En steeds verlegde ik mijn grens, voor het hogere doel: een kindje krijgen.

 

marlies01.jpgPsychisch deed het natuurlijk ook wat met me. Ik dacht: vrouwen krijgen baby’s, punt. Wat voor vrouw ben ik dan als het niet lukt? Wat hielp, is dat ik het onderwerp niet uit de weg ging. Zo kreeg ik te maken met plotselinge, intieme vragen zoals: ‘Zo, ben je al zwanger?’ of: ‘Wil je überhaupt wel kinderen of ben je zo’n carrièrevrouw?’ Ik gaf dan meteen aan wat het probleem was: ‘Nee hoor, wij kunnen vooralsnog geen kinderen krijgen. En pas even op met je directe vraagstelling. Dit kan namelijk heel gevoelig liggen.’ Hieruit volgde nagenoeg altijd een mooi gesprek.”

 

Gezond?
“In de tussentijd hadden mijn artsen nog geen idee waarom ik niet zwanger werd. Zij zagen een gezonde vrouw, een gezonde partner, geen erfelijke afwijkingen en de onderzoeken wezen niets uit.

 

Op een dag viel ik tijdens een presentatie ineens flauw, na een geweldige pijnkramp in mijn buik. Voor ik het wist, lag ik in het ziekenhuis. Ik bleek in verwachting te zijn, maar het was helaas een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het kindje zat in de eileider en die was in één keer opengescheurd. Dit gaf mij een acute inwendige bloeding, die mij bijna fataal werd. Een operatie redde mijn leven. Een week later kreeg de collega van mijn moeder toevallig hetzelfde, alleen in haar slaap. Zij kon het niet navertellen."

 

Doorzetten
“Het enige ‘goede’ van de spoedingreep was dat artsen de chaos in mijn buik hadden gezien. Die zat vol littekenweefsel en organen waren aan elkaar verkleefd. Om kinderen te kunnen krijgen, bleek IVF (In Vitro Fertilisatie) nog de enige optie. Daar lag ik dan in het ziekenhuis: één eileider eruit, wel zwanger geweest, geen kind en alleen nog de keuze voor IVF. Wat doe je dan? Voor mijn gevoel was er geen weg meer terug. En dus ging ik voor het IVF-traject.

 

Na vele vragenlijsten en gesprekken met zorgverleners mocht ik eindelijk starten. Tijdens de eerste weken moest ik mezelf injecteren met hormonen. Om ervoor te zorgen dat er niet één eicel rijpt, maar vele. Die hormonen zijn geen feestje. Je bent al een beetje uit balans en hormonen verergeren dit. Tussendoor, op de meest onmogelijke tijden, bezocht ik regelmatig het ziekenhuis voor echo’s. Als daarop te zien is dat de eicellen rijp genoeg zijn, dan volgt de punctie. Dat is niet aangenaam. Het komt erop neer dat ze met een lange, holle naald één voor één de eicellen opzuigen. Geschikte eicellen worden vervolgens bevrucht. Als deze zich goed delen, dan worden ze teruggeplaatst. De rest kan worden ingevroren: cryopreservatie.

 

Toen bij mij eicellen werden teruggeplaatst, keek ik mee via de monitor. En hé, wie kan er nu zeggen dat ‘ie zijn kind al als klompje cellen heeft gezien? De wachtweken die volgen, zijn emotioneel het zwaarst. Je kunt niets doen: alleen de tijd uitzitten.”

 

Steun
“En toen ging het mis. En bij de volgende poging weer. En weer. Meerdere malen was ik zwanger van de behandeling en volgde een miskraam. Ik verloor voor mijn gevoel de controle over mijn leven. Dat was heel heftig. Want hoe blijf je positief en hoopvol?

 

Uiteindelijk werd na vele jaren en na vele niet voldragen zwangerschappen, miskramen en andere ellende dan toch een gezonde zoon geboren. Toen ik eenmaal een gezond kind had, vergat ik gelijk alle pijn en verdriet die eraan vooraf ging. Die gedachte bood ook steun toen de geschiedenis zich later herhaalde: opnieuw een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, een operatie en de keuze voor IVF. En opnieuw via IVF werd, twee jaar na haar broer, een gezonde dochter geboren.”

 

marlies02.jpg

 

Timing
“Nu, jaren later, hoor ik soms nog weleens iemand tegen mij zeggen: ‘Dat heb je goed gepland: een jongen en een meisje. Allebei geboren in de zomer en precies twee jaar ertussen.’ Soms geef ik nog uitleg. Vaak zeg ik: ‘Ja, goeie timing!’

 

Erover praten eng? Ja natuurlijk. Maar ik heb wel geleerd dat als je je kwetsbaar en open opstelt, dat mensen de dialoog met je aangaan. Er is meestal zoveel meer begrip dan je vooraf denkt.”

 

Heb jij net als Marlies ook ervaring met IVF?

 

Lees ook: "Zes vragen aan een gynaecoloog over de behandeling en slagingskans van IVF"

5 Opmerkingen
Arja
N/A

Mooi geschreven Marlies!

Angeline Zwaan
N/A

Mooi verwoord Marlies. En heel herkenbaar.

 

AT
N/A

Rogier schreef:

994x260-IVF_beeld_header.jpgEen fijn huis, een leuke baan, goede vrienden en net getrouwd met haar liefde. Marlies van Noort, toen 30, genoot van het leven. En ze was klaar voor de volgende stap: een baby. Maar die kwam de eerste jaren niet. Marlies ontdekte namelijk dat zij geen kinderen kon krijgen. IVF was haar enige oplossing. Hier deelt ze haar verhaal. “Voor mijn gevoel werd iedereen zwanger, behalve ik.”


“Wist je dat van alle vrouwen die proberen om zwanger te worden, 30 procent binnen 3 maanden in verwachting is? Na een halfjaar is dat 70 procent en na 2 jaar 90 procent. Maar ik kon geen baby’s krijgen.”

 

Intiem
“Wat volgde was het medische circuit. Via de huisarts naar het ziekenhuis, waar ik werd onderworpen aan de meest gênante onderzoeken. Billingsmethode, samenlevingstesten, HSG-onderzoeken met radioactieve stof, noem maar op. Steeds een stapje verder. En steeds verlegde ik mijn grens, voor het hogere doel: een kindje krijgen.

 

marlies01.jpgPsychisch deed het natuurlijk ook wat met me. Ik dacht: vrouwen krijgen baby’s, punt. Wat voor vrouw ben ik dan als het niet lukt? Wat hielp, is dat ik het onderwerp niet uit de weg ging. Zo kreeg ik te maken met plotselinge, intieme vragen zoals: ‘Zo, ben je al zwanger?’ of: ‘Wil je überhaupt wel kinderen of ben je zo’n carrièrevrouw?’ Ik gaf dan meteen aan wat het probleem was: ‘Nee hoor, wij kunnen vooralsnog geen kinderen krijgen. En pas even op met je directe vraagstelling. Dit kan namelijk heel gevoelig liggen.’ Hieruit volgde nagenoeg altijd een mooi gesprek.”

 

Gezond?
“In de tussentijd hadden mijn artsen nog geen idee waarom ik niet zwanger werd. Zij zagen een gezonde vrouw, een gezonde partner, geen erfelijke afwijkingen en de onderzoeken wezen niets uit.

 

Op een dag viel ik tijdens een presentatie ineens flauw, na een geweldige pijnkramp in mijn buik. Voor ik het wist, lag ik in het ziekenhuis. Ik bleek in verwachting te zijn, maar het was helaas een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het kindje zat in de eileider en die was in één keer opengescheurd. Dit gaf mij een acute inwendige bloeding, die mij bijna fataal werd. Een operatie redde mijn leven. Een week later kreeg de collega van mijn moeder toevallig hetzelfde, alleen in haar slaap. Zij kon het niet navertellen."

 

Doorzetten
“Het enige ‘goede’ van de spoedingreep was dat artsen de chaos in mijn buik hadden gezien. Die zat vol littekenweefsel en organen waren aan elkaar verkleefd. Om kinderen te kunnen krijgen, bleek IVF (In Vitro Fertilisatie) nog de enige optie. Daar lag ik dan in het ziekenhuis: één eileider eruit, wel zwanger geweest, geen kind en alleen nog de keuze voor IVF. Wat doe je dan? Voor mijn gevoel was er geen weg meer terug. En dus ging ik voor het IVF-traject.

 

Na vele vragenlijsten en gesprekken met zorgverleners mocht ik eindelijk starten. Tijdens de eerste weken moest ik mezelf injecteren met hormonen. Om ervoor te zorgen dat er niet één eicel rijpt, maar velen. Die hormonen zijn geen feestje. Je bent al een beetje uit balans en hormonen verergeren dit. Tussendoor, op de meest onmogelijke tijden, bezocht ik regelmatig het ziekenhuis voor echo’s. Als daarop te zien is dat de eicellen rijp genoeg zijn, dan volgt de punctie. Dat is niet aangenaam. Het komt erop neer dat ze met een lange, holle naald één voor één de eicellen opzuigen. Geschikte eicellen worden vervolgens bevrucht. Als deze zich goed delen, dan worden ze teruggeplaatst. De rest kan worden ingevroren: cryopreservatie.

 

Toen bij mij eicellen werden teruggeplaatst, keek ik mee via de monitor. En hé, wie kan er nu zeggen dat ‘ie zijn kind al als klompje cellen heeft gezien? De wachtweken die volgen, zijn emotioneel het zwaarst. Je kunt niets doen: alleen de tijd uitzitten.”

 

Steun
“En toen ging het mis. En bij de volgende poging weer. En weer. Meerdere malen was ik zwanger van de behandeling en volgde een miskraam. Ik verloor voor mijn gevoel de controle over mijn leven. Dat was heel heftig. Want hoe blijf je positief en hoopvol?

 

Uiteindelijk werd na vele jaren en na vele niet voldragen zwangerschappen, miskramen en andere ellende dan toch een gezonde zoon geboren. Toen ik eenmaal een gezond kind had, vergat ik gelijk alle pijn en verdriet die eraan vooraf ging. Die gedachte bood ook steun toen de geschiedenis zich later herhaalde: opnieuw een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, een operatie en de keuze voor IVF. Na de eerste IVF-poging werd, twee jaar na haar broer, een gezonde dochter geboren.”

 

marlies02.jpg

 

Timing
“Nu, jaren later, hoor ik soms nog weleens iemand tegen mij zeggen: ‘Dat heb je goed gepland: een jongen en een meisje. Allebei geboren in de zomer en precies twee jaar ertussen.’ Soms geef ik nog uitleg. Vaak zeg ik: ‘Ja, goeie timing!’

 

Erover praten eng? Ja natuurlijk. Maar ik heb wel geleerd dat als je je kwetsbaar en open opstelt, dat mensen de dialoog met je aangaan. Er is meestal zoveel meer begrip dan je vooraf denkt.”

 

Heb jij net als Marlies ook ervaring met IVF?

 

 

IVF komt ook aan bod op het congres “Kies de beste zorg!“ op vrijdag 2 oktober in Zeist. Bij IVF zijn er namelijk grote verschillen in aantallen gestarte zwangerschappen. Wat kunnen artsen leren van de arts met het beste resultaat en hoe kunnen ze dat toepassen in hun eigen werk? Wil jij als verzekerde meepraten, meld je dan gratis aan. Of lees eerst meer over het programma van het congres.

 



Wat een mooi, maar heftig verhaal met gelukkig goede afloop. Ik vind de pijn van 1 miskraam al heftig en was diep geraakt door het verhaal van Ania uit Polen. Daar schreef ik vandaag dit blog over: http://www.oneworld.nl/blog/duurzaam-dubben/jouw-pil-andermans-leed

Medische hulp bij zwanger worden is mooi, maar er zijn grenzen!

Steffani
N/A
Waauwww heeeel mooi geschreven wij hebben niet Lang geleden naar 2 jaar ziekenhuis en operaties te horen gekregen dat we niets anders kunnen dan ivf icsi behandeling en krijg vaak van mensen te horen nou moet je er maar voor over hebben hé En dan lees je dit en herkent jezelf er zo erg in En Het doet je dan toch eigenlijk wel weer goed dat er mensen zijn die zo open het er neer zetten heb je toch een beetje een idee wat er Kan gaan komen Super veel respect Voor jou!!
Webcare

Hoi Steffani, wat een pittig traject waar jullie ingaan. Weet je dat ik ervan schrik dat mensen tegen je zeggen: "dat moet je er maar voor hebben".

Ik wens jullie heel veel sterkte en een supergoed resultaat! Hou je ons op de hoogte of trek je aan de bel als wij iets kunnen betekenen voor jullie?